Μαντινάδες

Τι να πεις για τον Μουντόκωστα; Η θεία μου τον θυμάται σε μια συναυλία στο κηποθέατρο στο Ηράκλειο να έχει έρθει στο κέφι και να σηκώνεται και να παίζει την λύρα όρθιος, κρατώντας την και παίζοντας με το αριστερό χέρι. Άρχοντας και μερακλής, πρόβαλε την κρήτη και την κρητική μουσική όσο λίγοι.

Πέθανε παραμονή πρωτοχρονιάς του 1992 και ένα από τα τελευταία τραγούδια που μας άφησε είναι ο υπέροχος Αποχαιρετισμός.

Ένα πουλί θαλασσινό
ρωτά πουλί βουνίσιο
πες μου που ‘ν’ τα λημέρια σου
γιατί δε χαμηλώνεις στις όμορφες ακρογιαλιές

Μ’ αρέσει στα ψηλά βουνά
στης ερημιάς τα μέρη
να χτίζω σίγουρη φωλιά
με το δικό μου ταίρι.

Φρόνιμοι και νοικόκυροι
δε ζουν στον Ψηλορείτη.
Ωπα, μα οι κουζουλοί την κάμανε
αθάνατη την Κρήτη.

Πως εγεννήθης Κρητικός
να μη βαρυγκωμήσεις.
Ωπα ευθύνη να ‘σαι Κρητικός
και ‘λεύθερος να ζήσεις.

Η λευτεριά είν’ ένας καρπός
που με νερό δεν πιάνει.
Ωπα, μόνο με αίμα θρέφεται
βλαστούς και ρίζες κάνει.

Και με τα τόσα βάσανα
τη λευτεριά αγαπώ τη.
Ωπα και στη κορφή του πόνου μου
αν θα τη βρω χαρώ τη.

Το βοσκαρουδάκι αμούστακο είναι ένα υπέροχο τραγούδι του Κώστα Μουντάκη που ξανα τραγουδήθηκε πρόσφατα από τον Γιάννη Χαρούλη.

Βοσκαρουδάκι αμούστακο στα όρη που γυρίζω
με το σεβντά σου αγάπη μου στέκω και ντουχιουντίζω
να σε ‘βρισκα στην ερημιά μια μέρα που να βρέχει
και να’ ναι ο τόπος άβολος σπηλιάρι να μην έχει
Να ‘ρχεται μπόρα δυνατή να μη μπορεί αποσκιάσεις
και να φοβάσαι αμοναχή μη φύγω και με χάσεις

Να βρέχει να κουφοβροντά να ρίχνει κουκοσάλι
και ξεπαπούτσωτη να ‘ρθεις στην εδική μου αγκάλη
να ανοίξω το ρασούλι μου να σε σφιχταγκαλιάσω
την αναπνιά σου να γρικώ τη μέση σου να πιάσω
να ξεσκεπάσω από κορφής τα κατσαρά μαλλιά σου
να σε βαστώ και να γρικώ τσι χτύπους τσι καρδιάς σου
να λέω Παναγία μου, ποτέ μη ξαστεριάσει
και μπόρα να ξημερωθεί και να ξαναβραδιάσει
ποιός βρίχνει τέτοιο θησαυρό και θέλει να τον χάσει…

Ήλιος ποτέ μη ξαναβγεί, φεγγάρι μην απλώσει
το μυστικό τσ’ αγάπης μου μην το ξεφανερώσει