Μαντινάδες

Τα ριζίτικα τραγούδια πήραν το όνομα τους από τις ρίζες των βουνών στις οποίες τραγουδιόντουσαν τα παλιά χρόνια. Τα ριζίτικα της στράτας (του δρόμου) τα τραγουδάνε στην πορεία, κυρίως όταν πηγαίνουν σε βαφτίσια, γάμους, στο σπίτι της νύφης κλπ.

Μηνάς μου, κόρη, κι έρχομαι, μα ήντα να βάλω να ‘ρθω;
Αν βρέχει, βάλε τσόχινα, κι’ανέ χιονίζει, γούνες,
κι αν είν’ ευγιά και ξαστεριά, έλα με τα λινά σου,
έλα με τα λινούρια σου, με τα μεταξωτά σου».

Ηντά’χεις πάλι δυστυχή, ποιό’ν το παράπονό σου
και ένα πικρό χαμόγελο δίνεις στο πρόσωπό σου

ο θιός τις δίνει τις χαρές, μα τις κακομοιράζει
άλλος γελά και χαίρεται και άλλος αναστενάζει

γιαντα κυρά μου οντέ σε δω χέρια και πόδια τρέμω
με την καρδιά μου σ’αγαπώ, για κείνο το παθαίνω

φεγγαροστολισμένη μου και με τσ’αθούς μηλιά
και με τσι παραπόταμους χαρώ σε κοπελιά

καλλιά είναι μια καλή φιλιά, σε τούτηνε τη ζήση
παρα του κόσμου τα καλά, άνθρωπος να αποκτήσει

αγάπα με να σ’αγαπώ, θέλε με να σε θέλω
γιατί θαν’ερθει ένας καιρός να θές και να μην θέλω

Στην άδικη απόφαση που δόθηκε σε ‘μένα,
ν’ απαρνηθώ τον τόπο μου, να περπατώ στα ξένα.
Άστρη μην το βαστάξετε, ήλιε σημάδι δείξε
και σ’ έτοιου αφέντη αλύπητου αστροπελέκι ρίξε.

Σαν δε θυμάσαι τα παλιά
μονάχα αυτό θυμήσου
που εξύπνουνα στσ’ αγκάλες σου
και μού ‘λεγες κοιμήσου.

Ένα πουλί θαλασσινό
ρωτά πουλί βουνίσιο
πες μου που ‘ν’ τα λημέρια σου
γιατί δε χαμηλώνεις στις όμορφες ακρογιαλιές

Μ’ αρέσει στα ψηλά βουνά
στης ερημιάς τα μέρη
να χτίζω σίγουρη φωλιά
με το δικό μου ταίρι.

Ω τη παντερμη τη καρδια, καταχτυπιό το κάνει
ώντε περνά από δίπλα μου, ο μπέτης δεν την βάνει

Καρδια μου και ώστε να χτυπάς, μη μου ζητάς αγάπη
και δεν θωρείς τα χάλια σου, που’σαι πληγές γεμάτη

Απ’όλα τ’ αστέρια της αυγής
ένα είναι που σου μοιάζει,
κιόνά που βγαίνει το πρωί
και τ’ άλλα σκοτεινιάζει.