Μαντινάδες

Βιβλίο πολυσέλιδο
τα πάθη μου δε βάνει,
τον ουρανό θέλει χαρτί,
τη θάλασσα μελάνι.

Όλος ο κόσμος απ’ τη μια
κι η Κρήτη απ’ την άλλη
ω τη παντέρμη ζυγαριά
στη Κρήτη γέρνει πάλι

Ότι και να ‘χει ο Κρητικός με λόγια δεν το λέει,
με μαντινάδες χαίρεται, με μαντινάδες κλαίει!

Τι να πεις για τον Μουντόκωστα; Η θεία μου τον θυμάται σε μια συναυλία στο κηποθέατρο στο Ηράκλειο να έχει έρθει στο κέφι και να σηκώνεται και να παίζει την λύρα όρθιος, κρατώντας την και παίζοντας με το αριστερό χέρι. Άρχοντας και μερακλής, πρόβαλε την κρήτη και την κρητική μουσική όσο λίγοι.

Πέθανε παραμονή πρωτοχρονιάς του 1992 και ένα από τα τελευταία τραγούδια που μας άφησε είναι ο υπέροχος Αποχαιρετισμός.

Ο Ψηλορείτης είναι το ψηλότερο και το πιο πολυτραγουδισμένο βουνό της κρήτης. Έχει υψόμετρο 2456 μέτρα, ενώ άλλες 4 κορυφές ξεπερνούν τα 2000 μέτρα. Στον Ψηλορείτη (Ίδη) βρίσκεται το Ιδαίον άντρο που σύμφωνα με την μυθολογία ανατράφηκε ο Δίας, ο βασιλιάς των θεών των αρχαίων ελλήνων. Είναι το σύμβολο της κρήτης:

Όπου κι αν πάω κουβαλώ
χώμα του Ψηλορείτη,
και το σκορπώ για να γενεί,
ούλος ο κόσμος Κρήτη.

Συ μού ‘μαθες,
συ μου ‘μαθες πως αγαπούν
αμάν – αμάν
συ μου ‘μαθες πως αγαπούν,
πως παίζουν πως γελούνε
αμάν – αμάν
πως παίζουν πως γελούνε

Μάθε με τώ-
μάθε με τώρα δυο καρδιές
αμάν – αμάν
μάθε με τώρα δυο καρδιές
πως ζουν σαν χωριστούνε
αμάν – αμάν
πως ζουν σαν χωριστούνε

Στη Κρήτη του παλιού καιρού που δεν ξαναγιαγέρνει
μια κόρη ζούσε όμορφη καλή και παινεμένη.

Μια κόρη βεργολυγερή που ‘χε περίσσια κάλλη
και δεν υπήρχε σαν κι αυτή σ’ όλο το κόσμο άλλη.

Στην βρύση πήγε η κοπελιά περίπατο να κάνει
κι ένας ψηλός ντεληκανής με τ’ άλογο του εφάνη

Την είδε κι αναστέναξε από την ομορφιά τζη
και το άλογο ενημάτισε για να βρεθεί κοντά τζη

Σιμώνει τηνε χαιρετά πιτήδεια ξεπεζεύγει
κι ένα φιλί ερωτικό τση κοπελιάς γυρεύγει.

Δως’ μου φιλί ερωτικό τσ’ αγάπης να μερέψω
που ν’ ο σεβντάς σου δυνατός και πως θα τον αντέξω

Δως’ μου κόρη το φιλί η αγάπη μας ν ‘αρχίξει
και το κουβάρι του σεβντά γλυκά να ξετυλίξει

Δε σου το δίνω το φιλί και το ‘χω σε ντροπή μου
γιατί ‘ναι πράμα ακριβώ στο κόσμο η τιμή μου

Κι αν μ’ αγαπάς αληθινά και θες να μ’ αποκτήσεις
στον κύρη και στα αδέρφια μου να πας να με ζητήσεις

Στη Κρήτη του παλιού καιρού που δεν ξαναγιαγέρνει οπίσω
να ‘τανε Θε μου μπορετό για μια στιγμή να ζήσω

Τρώτε και πίνετε άρχοντες
και ‘γω θα σας διηγούμαι…..

Μαδάρες μου χανιώτικες…
Κορφή του Ψηλορείτη
Και Λασηθιώτικα βουνά
Γεια σου παντέρμη Κρήτη

Φρόνιμοι και νοικόκυροι
δε ζουν στον Ψηλορείτη.
Ωπα, μα οι κουζουλοί την κάμανε
αθάνατη την Κρήτη.

Πως εγεννήθης Κρητικός
να μη βαρυγκωμήσεις.
Ωπα ευθύνη να ‘σαι Κρητικός
και ‘λεύθερος να ζήσεις.

Η λευτεριά είν’ ένας καρπός
που με νερό δεν πιάνει.
Ωπα, μόνο με αίμα θρέφεται
βλαστούς και ρίζες κάνει.

Και με τα τόσα βάσανα
τη λευτεριά αγαπώ τη.
Ωπα και στη κορφή του πόνου μου
αν θα τη βρω χαρώ τη.

Κρήτη μητέρα τσ’ αρχοντιάς της λευτεριάς δασκάλα,
που γράφεται η ιστορία σου κάθε φορά με μπάλα.

Κρήτη που είσ αρχόντησα το δείχνουν τα βουνά σου
θεριά σε πολεμήσανε μα πέσανε μπροστά σου.

Τη λευτεριά εστήριξες κι ας μάθει όποιος ξέρει,
το τιμημένο όπλο σου το Κρητικό μαχαίρι.

Βάρκα σαρίκι έχεις τα σύμβολα τιμημένα,
γιατί πολλοί τα μούτρα τους έχουν σ΄αυτά σπασμένα.

Σκλάβος δε ζεί ο Κρητικός το ξέρουν κι οι εχθροί μας,
γιατί χομε πολιτισμό παλιό μεσ την ψυχή μας.