Μαντινάδες

τα μάτια σου ειναι πίνακες
γιομάτοι από λεξεις
κι όποιος διαβάζει τη γραφή
μες τη καρδιά του σ’έχει

γιαντα κυρά μου οντέ σε δω χέρια και πόδια τρέμω
με την καρδιά μου σ’αγαπώ, για κείνο το παθαίνω

φεγγαροστολισμένη μου και με τσ’αθούς μηλιά
και με τσι παραπόταμους χαρώ σε κοπελιά

καλλιά είναι μια καλή φιλιά, σε τούτηνε τη ζήση
παρα του κόσμου τα καλά, άνθρωπος να αποκτήσει

αγάπα με να σ’αγαπώ, θέλε με να σε θέλω
γιατί θαν’ερθει ένας καιρός να θές και να μην θέλω

Στα μάθια πιάνει ο έρωτας, στα χείλη κατεβαίνει,

κι’ έπειτα πάει στην καρδιά, ριζώνει και δεν βγαίνει.

Ω τη παντερμη τη καρδια, καταχτυπιό το κάνει
ώντε περνά από δίπλα μου, ο μπέτης δεν την βάνει

Καρδια μου και ώστε να χτυπάς, μη μου ζητάς αγάπη
και δεν θωρείς τα χάλια σου, που’σαι πληγές γεμάτη