Μαντινάδες

Ήλιε τσι κόσμους που περνάς, τσι κόσμους που διαβαίνεις
που φανερώνεις τα κρυφά σ’ανατολή και δύση
δώδεκα χρόνια πέρασαν τα δεκατρία πάνε
απ’ούχα μια παλιά φιλιά, μια μπιστεμένη αγάπη
και δεν την είδα σ’εκκλησιά, περίπατο δεν βγαίνει

Ήλιε μου πες μου που δειπνά, που στρώνει και κοιμάται
που μεροξημερώνεται και εμένα δεν θυμάται;
Άραγες θέ μου δεν γροικά, δεν λαχταρά η καρδιά της
που το κορμί θυσίαζα πάντοτε στ’όνομά τζη
Οι όρκοι της αγάπης της σκορπίσαν και χαθήκαν
και τα κρυφομιλούσαμε εξελησμονηθήκαν

Λησμόνησε παντοτινά και διώξε κάθε ελπίδα
και πες πως δε με γνώρισες μηδέ και γω πως σ’είδα

Ας τάξω πως επιάστηκα από μιας γυναίκας τρίχα
και ‘σπασε η τρίχα κ’έχασα στον κόσμο ότι κι αν είχα

Το υπέροχο απόσπασμα αυτό από τον Ερωτόκριτο έχει τραγουδηθεί από τον κώστα μουντάκη στο τραγούδι “Ο κρητικός τραγουδιστής”.

Στην άδικη απόφαση που δόθηκε σε ‘μένα,
ν’ απαρνηθώ τον τόπο μου, να περπατώ στα ξένα.
Άστρη μην το βαστάξετε, ήλιε σημάδι δείξε
και σ’ έτοιου αφέντη αλύπητου αστροπελέκι ρίξε.