Μαντινάδες

Μεσοπέλαγα αρμενίζω και έχω πλώρα τον καυμό
και έχω την αγάπη πρύμνα και άλμπουρο το χωρισμό

θάλασσα μη με διώχνεις μακριά
χωρισμέ, μου’χεις κάψει την καρδιά

την κορφή του ψηλορείτη με παράπονο θωρώ
και με δάκρυα την κρήτη φεύγω και αποχαιρετώ

θάλασσα μη με διώχνεις μακριά
χωρισμέ, μου’χεις κάψει την καρδιά

μαύρη μοίρα το’χει γράψει , να μακρύνω να πονώ
και να ζω μακριά απ’τη κρήτη και απο’κείνη που αγαπώ

θάλασσα μη με διώχνεις μακριά
χωρισμέ, μου’χεις κάψει την καρδιά

γιαντα κυρά μου οντέ σε δω χέρια και πόδια τρέμω
με την καρδιά μου σ’αγαπώ, για κείνο το παθαίνω

φεγγαροστολισμένη μου και με τσ’αθούς μηλιά
και με τσι παραπόταμους χαρώ σε κοπελιά

καλλιά είναι μια καλή φιλιά, σε τούτηνε τη ζήση
παρα του κόσμου τα καλά, άνθρωπος να αποκτήσει

αγάπα με να σ’αγαπώ, θέλε με να σε θέλω
γιατί θαν’ερθει ένας καιρός να θές και να μην θέλω

Συ μού ‘μαθες,
συ μου ‘μαθες πως αγαπούν
αμάν – αμάν
συ μου ‘μαθες πως αγαπούν,
πως παίζουν πως γελούνε
αμάν – αμάν
πως παίζουν πως γελούνε

Μάθε με τώ-
μάθε με τώρα δυο καρδιές
αμάν – αμάν
μάθε με τώρα δυο καρδιές
πως ζουν σαν χωριστούνε
αμάν – αμάν
πως ζουν σαν χωριστούνε

Στη Κρήτη του παλιού καιρού που δεν ξαναγιαγέρνει
μια κόρη ζούσε όμορφη καλή και παινεμένη.

Μια κόρη βεργολυγερή που ‘χε περίσσια κάλλη
και δεν υπήρχε σαν κι αυτή σ’ όλο το κόσμο άλλη.

Στην βρύση πήγε η κοπελιά περίπατο να κάνει
κι ένας ψηλός ντεληκανής με τ’ άλογο του εφάνη

Την είδε κι αναστέναξε από την ομορφιά τζη
και το άλογο ενημάτισε για να βρεθεί κοντά τζη

Σιμώνει τηνε χαιρετά πιτήδεια ξεπεζεύγει
κι ένα φιλί ερωτικό τση κοπελιάς γυρεύγει.

Δως’ μου φιλί ερωτικό τσ’ αγάπης να μερέψω
που ν’ ο σεβντάς σου δυνατός και πως θα τον αντέξω

Δως’ μου κόρη το φιλί η αγάπη μας ν ‘αρχίξει
και το κουβάρι του σεβντά γλυκά να ξετυλίξει

Δε σου το δίνω το φιλί και το ‘χω σε ντροπή μου
γιατί ‘ναι πράμα ακριβώ στο κόσμο η τιμή μου

Κι αν μ’ αγαπάς αληθινά και θες να μ’ αποκτήσεις
στον κύρη και στα αδέρφια μου να πας να με ζητήσεις

Στη Κρήτη του παλιού καιρού που δεν ξαναγιαγέρνει οπίσω
να ‘τανε Θε μου μπορετό για μια στιγμή να ζήσω

“Μια χωριανή μου πέρδικα
του κήπου μου τση βιόλες,
άλλες τσιμπά κι άλλες μαδεί
κι εξέρανέ τση όλες”.

-Να τη χαλάσεις τη φωλιά,
την πέρδικα να διώξεις.
Το νου σου στο κεφάλι σου
να τον αναμαζώξεις.

-Μια χωριανή μου πέρδικα
ξεσήκωσε το νου μου
και δεν αναμαζώνομαι
στο σπίτι του κυρού μου.

Ω τη παντερμη τη καρδια, καταχτυπιό το κάνει
ώντε περνά από δίπλα μου, ο μπέτης δεν την βάνει

Καρδια μου και ώστε να χτυπάς, μη μου ζητάς αγάπη
και δεν θωρείς τα χάλια σου, που’σαι πληγές γεμάτη

Δεν τις χωρίζει η απόσταση
τσ ‘αγάπες τις μεγάλες
γιατί άνε τις εχώριζε
θα μοιάζανε με τσ ‘άλλες

Το βοσκαρουδάκι αμούστακο είναι ένα υπέροχο τραγούδι του Κώστα Μουντάκη που ξανα τραγουδήθηκε πρόσφατα από τον Γιάννη Χαρούλη.

Βοσκαρουδάκι αμούστακο στα όρη που γυρίζω
με το σεβντά σου αγάπη μου στέκω και ντουχιουντίζω
να σε ‘βρισκα στην ερημιά μια μέρα που να βρέχει
και να’ ναι ο τόπος άβολος σπηλιάρι να μην έχει
Να ‘ρχεται μπόρα δυνατή να μη μπορεί αποσκιάσεις
και να φοβάσαι αμοναχή μη φύγω και με χάσεις

Να βρέχει να κουφοβροντά να ρίχνει κουκοσάλι
και ξεπαπούτσωτη να ‘ρθεις στην εδική μου αγκάλη
να ανοίξω το ρασούλι μου να σε σφιχταγκαλιάσω
την αναπνιά σου να γρικώ τη μέση σου να πιάσω
να ξεσκεπάσω από κορφής τα κατσαρά μαλλιά σου
να σε βαστώ και να γρικώ τσι χτύπους τσι καρδιάς σου
να λέω Παναγία μου, ποτέ μη ξαστεριάσει
και μπόρα να ξημερωθεί και να ξαναβραδιάσει
ποιός βρίχνει τέτοιο θησαυρό και θέλει να τον χάσει…

Ήλιος ποτέ μη ξαναβγεί, φεγγάρι μην απλώσει
το μυστικό τσ’ αγάπης μου μην το ξεφανερώσει