Μαντινάδες

…

-Χάρε αν θέλεις άφησμε τη λύρα μου να πάρω
απού μιλούν οι κόρδες τση και κλαίει ο καβαλάρης
και τα γερακοκούδουνα του δοξαριού μου λένε
τ’απανου κόσμου τσι χαρές, τσι νιότης τα τσαλίμια,
την ομορφιά τω κοριτσιών, τση λεβεντιάς τη χάρη
και μιας αγάπης μου παλιάς το κάνω πασιγέτι
που μου διπλοπαράγγελνε τη λυρα μη ξεχάσω
στον κάτω κόσμο όντε θα ‘ρθω

-Δεν στην αφήνω ζάβαλε καλλιά ‘χω να τη σπάσεις
γιατί με το δοξάρι σου σηκώνεις ποθαμένους
και θ’ αρχινήσεις κοντυλιές να ταραχίσεις τσ’ άντρες
να ξεμυαλίσεις κοπελιές να ξετρουνίσεις γέρους
και θα πλανέψεις τα μωρά να κλαίνε για κανάκια
και θα μισήσουν τα κελιά του Νάδη τα καστέλια
κι ούλοι θα θένε να ‘ρθουνε στον κόσμο τον απάνω