Τη κούπα της ζωής
Ξεχείλη πάντα τση ζωής τη κούπα θα τη πίνω
κι ούτε σταγόνα του φονιά του χρόνου δε τ’αφήνω
ωσάμε να χω αναπνιά κι ακόμη απ´εις ποθάνω
θα μάχομαι στο ριζικό και κάτω δε το βάνω
Φοβάμαι …
Να μη στεγνώσει ο ωκεανός, μη σβήσει το φεγγάρι
μη βάψει ο ήλιος κόκκινος, μη χάσω ένα σου χάδι
πονώ και πόνο δε γροικώ
Πονώ και πόνο δε γροικώ γιατί πονώ για σένα, μόνο πονώ γιατί θωρώ πως δεν πονείς για μένα.
Κρήτη
Όλου του κόσμου τα νησιά
απ’ούνε στο πλανήτη
να τα ενώσεις δε μπορουν
να κάνουνε μια Κρήτη.
Οπως τα φόριε πρώτα
Αφήσε τέ τον να περνά απ’των χανιώ τη πόρτα
και να φορά και τ’άρματα όπως τα φόριε πρώτα
Μαντινάδα που λέγεται ότι την είπε ο κυβερνήτης του Ηρακλείου για τον Καπετάν Μιχάλη τον Κόρακα μετά από μιά ακόμα από τις πολλές αποτυχημένες επαναστάσεις των Κρητικών, για να τιμήσει την παληκαριά του εχθρού του
Ή που θα σάξει ο ντουνιάς, ή που θα σοχαλάσει
“Οι μερακλήδες”, ένας ύμνος από τον μεγάλο Κώστα Μουντάκη.
Οι μερακλήδες τόχουνε
και ξέρουν πως γλεντούνε
ξέρουνε πως πεθαίνουνε
μα ξέρουνε και να ζούνε
Για αυτό στόν ίδιο το Θεο
παράκληση θα κάμω
μην τση πειράζει όσους γλεντούν
στόν κόσμο τον απάνω
Θε μου πανάγαθε Θεέ
κοίταξε νά’βρεις τρόπους
να παίρνεις τση παράουρους
και τση κακούς αθρώπους
Ξεδιάλεγε τζη τσ’άχρηστους και τση ψευτονταήδες
να αφήσεις μόνο εις τη ζωή αθρώπους μερακλήδες
που ξέρουνε και τραγουδούν και παίζουν και χορεύουν
που αγαπάν και χαίρονται και δε σε κοροιδεύουν!
Να ξαναρχίσει μια ζωη γεμάτη καλοσύνη
αγάπη και καλή καρδιά στόν κόσμο να πομείνει
κάνε το Θε μου τουτονά,μην επαναστατήσω
κι’όλους τση μερακλήδες μου,θα τση μονοπαντήσω
ν’αρχίξω γλέντι και χαρά κι’όπου το βγάλει η βράση
Ή που θα σάξει ο ντουνιάς, ή που θα σοχαλάσει
Γιάντα σωπάς στον πόνο μου
Γιάντα σωπάς στον πόνο μου
Γιάηντα στα κλάηματά μου
πού’ναι τα λόγια τα γλυκά
πού χα παρηγορία μου
Κόνισμα σ’είχα στη καρδιά
και μνόγα στ’όνομά σου
και τση ζωής την ομορφιά
τη γνώρισα κοντά σου
Το λάθος
Όντε θα δείς το λάθος σου μην πέσεις να ποθάνεις
μον’ άνοιξε τα μάθια σου να μην το ξανακάνεις
της αγάπης πόνος
Όποιος αγάπης ένιωσε
το πόνο στη καρδιά του
μπορεί να ζήσει τη ζωή
μόνο με τα όνειρά του.
Τ’άστρα
Τ’ άστρα ρωτώ τραγουδιστά
αν με αναστοράσαι,
κι ευχή σου δίνω να περνάς
καλά όπου και να ‘σαι
